Tijd is je vriend

Tijd is je vriend

Naakt in de orkaan. Als de ontwikkeling van je kind zich vult met zorgen, is het een flinke kluif om houvast te vinden. In dit blog neem ik je mee naar hoe ik het roer in handen kreeg.

Tijd is je vriend

Als de hele wereld zich zorgen maakt over de ontwikkeling van je kind is het zaak zelf kalm te blijven. En ik kan het weten.

Mijn allerbeste jeugdvriendinnetje is een bekende kindertherapeut. Op een dag deelde ik met haar het feit dat mijn kind nu door de zorgcoordinator, middels een zorgplan in een zorgklas terecht kon. Ze reageerde oprecht: wat een zorg! En ik realiseerde me dat ik geen kind meer had maar een zorgkind.

 

Zorgen maken is besmettelijk

Het werkt dan ook aanstekelijk. Zorgen. De juf ziet dat iets anders verloopt. Met een zorgelijk gezicht wordt je doorverwezen naar een professioneel zorgelijk gezicht. Waarna jezelf met een zorgelijk gezicht in wachtkamers beland. Met zorgelijke vragenlijsten, testen en zorgelijke rapporten. En met zorgelijke ogen stop je 's avonds je kind in bed. Inmiddels is de hele familie, school en vriendenkring op de hoogte. Wat een zorg. Dat kind. Je krijgt er zelfs nieuwe zorgvrienden door.

 

Doe eens gemiddeld joh! 

Ik vertel je nog een verhaal. Op een gegeven moment zat ik met mijn kind bij een fysiotherapeut. Aan mijn kind van 6 werd gevraagd om zijn eigen prestaties een cijfer te geven. Veel zorg verliest de menselijke maat en alles moet becijferd en gemeten. Zo is het kennelijk van groot belang dat de beleving van het probleem (de zorg) ook door het kind zelf zo wordt ervaren. Nu wil het geval dat mijn kind uiterst positief was over zijn eigen prestaties (Well done mammy) . Je voelt het al aankomen. Dat was zorgelijk. Want zo legde de therapeute uit. Als hij geen probleem ervaart, is zijn therapiebereidheid laag. De oplossing: we moesten hem maar eens flink duidelijk maken hoe hij achterbleef. Oftewel: ga jezelf ook eens zorgen maken knul. Je bent al zes jaar op aarde. Tijd dat je inziet dat je niet echt kan meekomen met het landelijke gemiddelde voor motorische ontwikkeling. Vergeet dat verjaardagsfeestje vanmiddag maar. Hier gaat gewerkt worden aan jou. Als je weer gemiddeld bent mag je de wereld weer in.

 

Waar we wel over gaan

Zorgen over je kind raken je. Knetterhard. Want dat metertje mens is wel het belangrijkste in je leven. En dat metertje mens groeide wel in jouw buik. En dat mooie kind wens je vooral voorspoed. Omdat zijn geluk jouw geluk is. Maar jouw geluk is ook zijn geluk. En even aannemende dat we niet gaan over wat ons overkomt. Ik ben steevast overtuigd dat we niet gaan over de grote dingen in ons leven. Maar we gaan wel over hoe we ermee omgaan. En het mooie is. Mijn kind leerde me zelf waar de oplossing lag.

 

Volg de lichtheid 

Ik herinner me de dagen waarin de hele wereld zich zorgen maakte. Telefoontjes van school. Levenslange diagnoses. Mislukte contacten met andere kinderen. En dan was er altijd toch iets dat de zorg wegnam. De blijheid als ik in zijn ogen keek, de liefde die altijd stroomde. Het vertrouwen en zin in het leven die hij teruggaf als zijn ogen de mijne zochten. En dan voelde ik dat daar de oplossing lag. Daar was het namelijk altijd licht. Een lichtheid dat in schril contrast stond met de zwaarte van de grote mensen om ons heen. Een verschil wat ik wilde samenbrengen. Wat ik moest samenbrengen. Aangezien een onbewoond eiland geen optie is. 

 

De echt goede zorgen 

Er zijn constructieve zorgen. Die noem ik vertrouwen. En destructieve zorgen. Die noem ik angst.

Van die laatste zijn er veel meer, zitten vaak in een snelkookpan, werken uiterst aanstekelijk en je schiet er geen bal mee op. Je nieuwe identiteit wordt 'zorg'. Met alle gevolgen van dien. Het leek wel of ik daarmee het aangebrachte etiket met extra spijkers vasttimmerde. Ik haalde de dynamiek uit de ontwikkeling. Wat het was een zorg, is een zorg en zal altijd een zorg blijven.

Constructieve zorgen zijn gebaseerd op liefde en vertrouwen. Geloven in groei en hulp van de tijd. Constructieve zorgen bloeien in een slowcooker. Ik ben heel bewust mensen om mijn kind heen gaan zoeken die vertrouwen. Laat me niet opjagen door lijstjes en mijlpalen van wat hoort. Sommige kinderen zijn in alles 8. Sommige kinderen in sommige dingen 4 en in sommige dingen 13 als ze 8 zijn. Deze kinderen hebben alle kleuren van de regenboog. Ik doseer het aantal therapieën. En selecteer ze op niet hun vaststellende aard maar behulpzame en uitnodigende aard. Ik vraag van de omgeving om alleen maar die ene, belangrijke bril op te zetten. Laten we het kind samen 'Een uitnodiging om te groeien' geven. (Weet je meteen hoe ik op die belangrijke zin voor Wobbel ben gekomen). Zoals we die aan alle kinderen geven. Met de tijd als onze grootste compagnon.

 

Als het stormt, blijf ik kalm. Zoek ik de koers in de pretlichtjes in zijn ogen. Samen op reis. Rode wangen. Alle tijd. Klaar om de wereld te kleuren. Wat een avontuur.

 

Next time...

In een volgend blog neem ik je graag mee naar mijn overtuiging waarom die kinderen met alle kleuren van de regenboog zo ontzettend waardevol zijn! 

 

Dit wekelijkse blog is geschreven door Hannelore. Behalve moeder van 3 ook een van de founders van Wobbel. In haar blog neemt ze je mee naar haar belevenissen en gedachten over de 'uitnodiging tot groeien' die we als ouders maken. Wil je reageren? Je bereikt haar via hannelore@wobbel.eu